Acıyan gözlerimi sımsıkı kapatıyorum, Yine de karanlıkta uçuşuyor Özgür kelebekler gibi; Acıkan, Yara bere içindeki bedenlerin, Solgun yüzlerindeki Feri gitmiş göz bebekleri. Ölgün bakışlarıyla, Yana düşmüş kafaları, Ve açlığı hapsederek, İnsan, insanlığın anıtını esir aldı. Bir anneyi yerlerde sürüklüyor, Evladı yaşındaki bir genç, İnsanlık nokta, İnsanlık ünlem! Ertuğrul Erdoğan 24 Mayıs 2017/Bursa  

          Çığlık var çığlık! Duyan var mı? Gökyüzüne körpe dumanlar yükseliyor minik minik küllerini savurarak. Ve Melekler bakıyor gökyüzünden masumca gözyaşlarını salarak, ‘Yaktınız bizi!’ diye diye… Gözler kör olmuş, Hoyratça bir hayatın içinde. Eriyen kapıların ardında Çığlık var çığlık! Duyan var mı? Ertuğrul Erdoğan 07 Aralık 2016  

 Kuşlar, özgürlüğün simgesiydi… Onların sınırı yoktu. Dertleri yalnızca bir ağaca konmaktı, Onlar, yalnızca bağımsızlık türkülerini söylerdi Bir lokma ekmek uğruna… Güvercindi dünyada barışın simgesi… Kimisi siyah,  kimisi beyaz. Ve bir minik serçeydi Korunması gereken. Bir gaz bulutunda Yere düştüler sessizce… Onlara da Gezi Parkı yasak mı?   Ertuğrul Erdoğan 31 Mayıs 2014