Halife Harun Reşit’in Eşi Zübeyde tarafından yeniden inşa edilmiştir. İpek Yolu üzerinde de bulunan bu şehirde aydın bir öğretmen var. Adı Nahide Soltani. Mesleğinde 400’ü aşkın başarı belgesi almış. İran’da katıldığı yarışmalarda birincilik ödülleri alan Nahide Hanım, yazılarımı sosyal medya üzerinden okuyup beğendiğini, izin vermem halinde Farsçaya çevirmek istediğini belirtince, seve seve kabul ettim. Bir yazısında Tebriz’in Tahran’dan farklı bir şehir olduğunu, öğrencilerine ise kitap okutma tekniklerinden söz edince, ilgimi …

Ankara (!) Sokaklarında küçük adımlarımın bulunduğu, gençliğimi özgürce yaşadığım şehir.  Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesinden doktor çıkıp,  Güneydoğu Kurtalan Ekspresi’ne bindiğimde saat on biri gösteriyordu. Ardımda el sallayan annem, babam ve birkaç akrabam trenin hızlanmasıyla tek tek gözlerimin önünden kaybolduğunda,  trenin cam kenarında yalnızlığımla baş başa kalmıştım. Mevsim kıştı. Şehir ve kasabaları raylardan gelen tıkırtılar arasında geçerek yol alıyorduk.  Tren beni uçsuz bucaksız beyaza bürünmüş ovaların arasından süzülerek ilk görev yerim …

Çocuktum. Bir yaz günü her tarafım sırılsıklamdı. Babam iki katlı evimizi Ermenilerden satın almıştı.  Eski ve ilginç bir mimarisi vardı. İlk kez içeri girdiğimde gördüğüm büyükçe bir hol ve altı odaya açılan kapılardı. Boyları yüksek ve oymaları vardı. Bahçeye bir odadan geçiliyordu. Bahçemizde ceviz ağaçları çoğunluktaydı.  Sonradan öğrendim ki, bu ağaçlar Ermeniler için bir nevi kutsalmış. Elma ve armut ağaçlarının bulunduğu yerde bir de kuyumuz vardı. Beş kız, üç erkekle …